Het verhaal van Nakaayi Julian
Soms lees je een paar zinnen… en voel je meteen: dít is waarom we dit doen.
Nakaayi Julian Kelen is 25 jaar. Ze groeide op in Oeganda in een gezin met zeven kinderen, een plek waar dromen vaak stilletjes moeten wachten, omdat het leven eerst om de basis draait. Eten. Schoolgeld. Overleven. En toch was er in haar altijd iets dat bleef branden.
Een droom.
Toen ze nog een meisje was, wist ze al wat ze later wilde worden. “Ik wilde accountant of lerares worden,” schrijft ze. Niet om ‘succesvol’ te zijn, maar om iets terug te geven. Om anderen te helpen. Om betekenis te hebben.
In 2013 kwam Nakaayi in het Daughters of Kiwanuka-programma, na het afronden van haar basisschool aan de St. Cecilia Villa Primary School. En wat er toen gebeurde is precies wat wij zo vaak hopen: dat één kans, één steun in de rug, één “wij geloven in jou” een hele toekomst kan openbreken.
Nakaayi ging door. Ze volgde de middelbare school. Ze studeerde verder aan het Rakai Primary Teachers’ College en behaalde haar Certificate in Primary Education. Ze werkte. Ze hield vol.
En toen kwam Covid. Een tijd waarin zelfs mensen met stevige vangnetten het moeilijk hadden. Laat staan iemand die haar toekomst letterlijk bij elkaar moest puzzelen. Juist in die periode had ze hulp nodig om haar studie te kunnen blijven betalen. En juist in die periode werd opnieuw duidelijk: Kiwanuka is niet iets dat “af en toe helpt”. Kiwanuka blijft.
In 2022 begon Nakaayi aan een zesjarige bacheloropleiding in onderwijs aan de Uganda Martyrs University Nkozi. Inmiddels is ze op de helft. Ze behaalde haar eerste drie jaar en sloot af met een diploma, een mijlpaal die je niet alleen op papier ziet, maar ook voelt.
Want ondertussen doet ze iets bijzonders: ze werkt als lerares, terwijl ze zelf nog studeert. Ze staat voor de klas. Ze geeft door wat ze zelf heeft gekregen: richting, vertrouwen, mogelijkheden. Alsof ze zegt: ik ben het bewijs dat het kan.
En dan schrijft ze dit:
Ze bedankt “onze lieve sponsors”, voor hun inspanningen om haar te helpen “met het waarmaken van onze dromen.”
Onze dromen.
Dat is wat je voelt in haar woorden. Dit gaat niet over één meisje. Dit gaat over een ketting van hoop. Over mensen die elkaar optillen, ook al wonen ze duizenden kilometers uit elkaar.
Nakaayi’s verhaal is een herinnering. Dat onderwijs geen “project” is. Het is een deur. En als die deur eenmaal opengaat, verandert niet alleen haar leven, maar ook dat van haar familie, haar leerlingen, haar gemeenschap.
Dít is waar we het voor doen.
