Het verhaal van Nansubuga Maria
Nansubuga Maria was nog maar een klein meisje toen haar wereld begon te wankelen. Ze groeide op in een grote, warme familie, maar achter haar glimlach ging een dagelijkse strijd schuil. Geld was er nauwelijks, soms niet eens voor basisdingen als zeep of voldoende eten om iedereen te voeden. Laat staan voor schoolgeld.
Haar ouders leefden gescheiden. Ze paste zich steeds aan en ging van plek naar plek, tussen ouders en familieleden die hun best deden maar zelf al zo weinig hadden.
Toch bleef ze dromen. “Ik wilde dokter worden,” zegt ze. “I wanted to help people.”
Een droom die echter jaar na jaar steeds verder weg leek te raken.
Toen haar vader blind werd, brak er iets in haar.
Nansubuga Maria’s vader was haar held. De man die haar schoolgeld betaalde, haar motiveerde en haar trots maakte. “He was my superhero,” schrijft ze. Hij liet haar voelen dat zij ertoe deed. Maar toen hij plots blind werd, veranderde alles.
Hij kon niet meer werken. Er kwam geen geld meer binnen, zelfs niet om eten van te kopen. De toekomst werd donker en uitzichtloos.
Maar het pijnlijkste was dat hij haar letterlijk niet meer kon zien:
“He could no longer see me when I dressed well… he could not check on me.”
Voor een meisje van twaalf betekende dat:
Wie ben ik nog, als de enige die mij écht zag, mij niet meer kan zien?
Ze probeerde sterk te blijven, maar het maakte haar onzeker, kleiner. Alsof haar eigenwaarde ineens verdwenen was. Ze wilde hem trots maken, maar elke ochtend werd ze eraan herinnerd dat hij haar glimlach, haar groei… nooit meer zou zien.
En daarbovenop kwam nog een andere last: schuld.
De schuld van een kind dat te veel draagt.
Ze voelde zich schuldig omdat ze wist dat haar schoolgeld hem onder druk zette.
Ze voelde zich schuldig omdat ze zelf geen oplossing had.
Ze voelde zich schuldig omdat hij leed en zij niets kon doen.
Het was de schuld van een kind dat voelde dat ze “te veel kostte”, terwijl ze enkel wilde leren.
“I lost hope,” schrijft ze. “I was just a little girl.”
School werd bijna onmogelijk.
Nansubuga Maria miste lessen omdat ze het schoolgeld niet konden betalen. Ze zat soms een hele week thuis, wachtend, hopend, biddend dat er een uitweg kwam.
“I didn’t want to stop school,” zegt ze. “But I knew it might happen.”
Tot iemand over Stichting Kiwanuka vertelde.
Toen gebeurde er iets wat haar leven veranderde.
Nansubuga Maria hoorde op school een zuster vertellen over een organisatie die meisjes helpt die anders geen kans zouden krijgen. Ze luisterde aandachtig, maar durfde niet te geloven dat zoiets ook voor haar mogelijk was.
Maar het gebeurde wél.
Stichting Kiwanuka nam haar op in het programma en gaf haar de kans om weer naar school te gaan.
Plotseling gebeurde er iets wat ze nooit van haar leven had verwacht:
Iemand ver weg geloofde in haar.
Iemand vond haar de moeite waard.
Iemand wilde haar helpen zonder iets terug te vragen.
“It made me feel like I was on cloud nine,” zegt ze.
“I felt supported. I felt believed in. I wanted to work hard and make the Foundation proud.”
Ze wilde laten zien dat het niet voor niets was.
Ze wilde zichzelf bewijzen, haar vader eren en Stichting Kiwanuka trots maken.
Ze werd sterker dan ze ooit is geweest.
Zelfs toen haar vader op 1 juli 2025 overleed, brak ze niet.
Ze rouwde. Ze huilde.
Maar ze stond op.
Omdat iemand aan de andere kant van de wereld haar had laten zien:
Je staat er niet alleen voor.
Vandaag…
Nansubuga Maria studeert op een goede school, iets waarvan ze dacht dat het nooit mogelijk zou zijn geweest voor haar. Ze werkt hard. Ze gelooft weer in zichzelf en durft opnieuw naar de toekomst te kijken.
Ze veranderde haar droom: ze wil accountant worden, zodat ze families kan helpen die, net als zij, elke dag moeten vechten.
Ze wil meisjes laten zien dat er altijd hoop is.
Ze wil teruggeven.
“I pray for the donors of the Kiwanuka Foundation… may God bless you.”
Een kind een kans geven verandert niet één leven. Het verandert generaties.
Nansubuga Maria is het bewijs.
En terwijl zij verder klimt op de ladder van het leven, wil Stichting Kiwanuka graag nog meer Nansubuga Maria’s helpen.
Nog meer meisjes die wachten.
Nog meer meisjes die dromen, maar die dat alleen niet kunnen waarmaken.
Met jouw steun kunnen we hen laten ervaren wat Nansubuga Maria voelde:
Je bent het waard. Je mag dromen. En je staat er niet alleen voor.
